Gegevens op een rijtje
Inschrijfformulier
Week 1
Week 2
Waar is het?
Wetenswaardigheden
Contact
Uitgeverij
|
|
Startpagina
Gegevens op een rijtje Inschrijfformulier Week 1 Week 2 Waar is het? Wetenswaardigheden Contact Uitgeverij
|
|
Huis-, tuin- en keukenwetenswaardigheden van Château Les Gaillards
Château? Château Les Gaillards is, zoals elders al is opgemerkt, niet een kasteel in de Nederlandse zin van het woord. De Fransen noemen het wel een 'château', maar dat komt van een oude Napoleontische wet, die zegt dat een huis, waar een paard zich in de huiskamer kan omdraaien, een château is. Waarvan acte! Naar Nederlandse begrippen is het dus een groot manoir. Oorspronkelijk gebouwd voor de directie van de mijnen die hier waren (Montcombroux les Mines). Die zijn echter al vroeg in de vorige eeuw gesloten. De gangen zijn onder water gezet en er is niets meer wat aan die vroegere glorietijden doet denken. Het terrein (2,5 hectare) ligt aan het einde van het dorp met een prachtig uitzicht over de zachtglooiende heuvels. Bij mooi weer kun je zelfs de Puy de Dôme (1200 meter hoog op zo'n 120 kilometer afstand) zien. Veel mensen hebben het domein een paradijsje genoemd. Overal zijn kleine zitjes, al of niet onder de lommerrijke bescherming van de bomen. Dieren Behalve mensen wonen er ook de nodige dieren. In de eerste plaats de honden. Vroeger waren het er drie, nu zijn er nog twee, sinds één op 4 oktober (Werelddierendag) jongstleden plotseling het tijdelijke met het eeuwige verwisselde. Het zijn Briards, een Frans schapenhoedersras. De zwarte is nu een oude man en heet Gail. De blonde, Ultreia, is een dame op middelbare leeftijd. Geef ze nooit iets te eten, ook niet als ze je verleidelijk aankijken en breng ze niet in verzoeking door bijvoorbeeld je lege of volle bord ergens op de grond te plaatsen. Dat is hun hoogte en dan hebben ze het recht toe te happen. Ze schooien niet, maar om ze nu als een kat op het spek te binden, is ook weer te gortig. Menseneten is niet goed voor hen en schooien willen we ze niet leren. Ook geen hondenknabbels geven, want dan gaan ze iedereen die op het terrein komt verlekkerd aankijken als er een hand in de zak verdwijnt. Niets zo erg als een schooiende hond. Ze hebben nog een specialiteit: als je gaat rennen, denken ze dat je een dief bent die er met de buit vandoor gaat en zullen ze proberen je tegen te houden. Tja, niet rennen dus. Verder kun je ze natuurlijk knuffelen en aaien - vinden ze heerlijk. Ook kun je met ze spelen, bijvoorbeeld met een stok die er genoeg op het terrein liggen. Doe dat alleen, als je niet zoveel waarde aan je vingers hecht, want in hun enthousiasme is het onderscheid tussen een stok en vinger voor hen moeilijk te maken! Overdag lopen er tegenwoordig drie pauwen los. Meneer met zijn prachtige staart zal je vast proberen te imponeren door ruisend zijn verenpracht te tonen. De twee begeleidende dames zijn helemaal mak en vragen ongetwijfeld af en toe om hun deel van de heerlijkheden die de kok heeft bereid. Stukjes brood en Brussels lof zijn als zoete gebakjes voor hen. Dan zijn er nog ezels op een afgezet deel van het terrein. Ze zijn tam als makke schapen en willen heel af en toe graag in de feestvreugde delen. Dan komen ze je dus elders op het terrein al gras etend even begroeten of besluiten ze een uitstapje in het dorp te maken. Je hoeft dan alleen maar de gastheren te waarschuwen, want zelf krijg je ze vast niet terug achter het geëlektrificeerde bandje dat hun territorium markeert. Lief maar/en koppig dus. Dan is er nog een grote kooi - de bassecour - waarin kippen en andere pauwen hun vaste woon- en verblijfplaats hebben. Twee taboetjes Wat zou je verder nog willen weten van de plaats waar je terecht komt? Roken bijvoorbeeld. Zolang je niemand stoort, mag je overal op de begane grond - zowel binnen als buiten - een sigaret opsteken. Daar doen we niet moeilijk over. Zodra je echter één trede op welke trap dan ook hebt gezet, is roken verboden. Te gevaarlijk en vaak ook niet prettig voor andere bezoekers. Helaas voor sommigen zijn drugs - ook softdrugs - bij ons volstrekt uit den boze! Nergens dus, ook niet buiten. Wij leven in pais en vrêe met de Franse bevolking en dat willen we graag zo houden. Nu zijn de Fransen in deze provinciale omgeving veelal aardige mensen, maar hebben in bepaalde opzichten een blokkade. Naar hun idee rookt iedere Nederlander toch zeker dagelijks een stikkie (er zijn ook weldenkende Fransen hoor) en dat mag niet van Nicolas Sarkozy. Dus alle Nederlanders zijn verdacht. Om die verweekte gedachtenstroom niet in versnelling te brengen, zijn stikkies en dergelijke bij ons dus taboe. Verder hebben we nog één taboe. Kinderen! Geen kinderen op het terrein. Pas vanaf het moment dat je gevorderde adolescent bent, ben je welkom. Daar zit een hele filosofie achter, maar die vertellen we wel bij het haard- of kampvuur. Ach, twee taboetjes maar - dat valt toch wel mee? Over dat haard- of kampvuur gesproken. De haard doen we natuurlijk alleen aan als het koud is en een kampvuurtje bouwen we eventueel als er geen wind is. Open vuur Open vuur is eng als er niemand bij is om de vonk van een plotselinge tochtvlaag te verhinderen in de gordijnen te klimmen. Daarom geen open vuur (kaarsen) op de etages en zelfs op de begane grond worden kaarsen gedoofd door de laatste die de ruimte verlaat. Wie dat dan ook is. Dan is er nog het onsmakelijke verhaal van de septic tanks. Even kort dus maar: het château is niet aangesloten op een riolering, dus liggen er overal septic tanks verscholen onder de grond. De enige consequentie is dat er niet zomaal van alles door de wc gespoeld mag worden - geen agressieve stoffen die die lieve bacterietjes in de tanks zouden vermoorden dus. Dus bij twijfel even vragen graag. Sauna en zwembad Een veel leuker onderwerp natuurlijk! Er is in het château een sauna die wij bij voorkeur 's avonds na tien uur aanzetten als er voldoende belangstelling is. Het zwembad kan dan gebruikt worden om af te koelen, net als tijdens de hete momenten van de dag waarop de zon je tere Hollandse huid probeert rood te verbranden ofwel intenser bruin te kleuren als je daar dispositie voor hebt. Het zwembad is groot genoeg voor een kleine menigte, maar gelukkig wordt er uitsluitend gebruik van gemaakt door de mensen die in het château verblijven. Kortom: een eldorado voor verkoeling en spetterende rust. |